sven lievens

Sven Lievens: ‘Spreken met’ is beter dan ‘spreken over’

Stefaan debatwedstrijd, Spotlicht, Vrije mening 1 Comment

Sven Lievens is achttien en was dit jaar jurylid voor de Digimores Debatwedstrijd. Geen gemakkelijke opgave, maar het zat hem als gegoten. We zetten hem graag eens in de spotlicht!

Kun je jezelf even kort voorstellen aan onze lezers?

Graag! Om te starten, ik ben achttien en zit in mijn eerste bachelor rechten in Antwerpen. Ik beschouw mezelf als een zeer kritisch persoon, geïnteresseerd in politiek en actualiteit. Politiek beheerst voor mij alle delen van de maatschappij. Ik vind de mening van mensen heel belangrijk, maar verwacht wel dat ze onderbouwen waarom ze iets zeggen.

Is dit het derde jaar dat je actief bent in de Digimores Debatwedstrijd?

Inderdaad. In het vijfde en zesde middelbaar was ik deelnemer, dit jaar was ik jurylid.

Hoe ben je er destijds mee in contact gekomen?

Via mijn leerkracht niet-confessionele zedenleer. Die stelde me dat voor, en dat leek me een toffe uitdaging. Het gaat over actuele thema’s, je moet elkaar met woorden bekampen… Zoiets heeft me altijd wel geïnteresseerd, mensen vertelden me ook dat ik daar goed in zou zijn. Je weet dat niet tot je er zit. Pas op, de Digimores Debatwedstrijd is niet de grootste wedstrijd ter wereld, maar daar zitten toch mensen die hun stof goed hebben voorbereid en er echt voor gaan. Dus last-minute moet je echt voor de volle honderd procent gefocust zijn op je stelling.

Wat is je bijgebleven aan de debatwedstrijd?

Het feit dat je zowel pro als contra moet kunnen overtuigen dwingt je om beide kanten van een stelling te zien en echt te begrijpen. Het leert je ook een ander zijn mening te respecteren. In die zin is het een levensles. Mensen kunnen botsen, maar dat zegt niks over hoe ze hun verschillen moeten oplossen. Je kunt evengoed aan tafel gaan zitten en naar elkaar luisteren.
De Digimores Debatwedstrijd heeft me volgens mij ook een beetje aangemoedigd om rechten te gaan studeren. Ook hier kwamen we in het eerste semester in aanraking met – al dan niet juridische – drogredenen en andere valkuilen in het denken. Bijvoorbeeld onze psychologische drang om de alledaagse wereld als rechtvaardig te gaan beschouwen. Als we pakweg een vader zijn kind en plein public zien betichten gaan we er over het algemeen van uit dat dat kind wel iets mispeuterd zal hebben. In dat geval hoeven we ook niet tussen te komen, want het lijkt rechtvaardig. Maar dat is helemaal niet per se zo. Het is interessant om je bewust te zijn van je eigen blik. Zo kun je tunnelvisie vermijden, en pakweg een andere politieke partij hun standpunten te onderzoeken.

Dit jaar zat je als jurylid aan de andere kant van het strijdtoneel. Was dat heel anders?

In eerste instantie had ik natuurlijk veel minder stress. Het is heel fijn en boeiend om dat te mogen doen. Uiteindelijk zijn dat nog steeds leeftijdsgenoten van mij, die vaak heel interessant kunnen spreken. Maar ik vond het geen simpele taak om jurylid te zijn, soms is het verre van evident om zo objectief mogelijk voor iemand te kiezen. Soms komt het op één argument neer om de duo’s te onderscheiden. Dat leverde bij momenten ook wel flinke discussies binnen de jury op.

Bedankt voor je tijd! Is er iets dat je zelf nog wil meegeven aan onze lezers?

Mijn levensmotto! Ik vind dat je altijd en overal van de mensen rondom je kunt leren. Je kunt dus beter ‘spreken met’, dan ‘spreken over’.

 

Meer info over de Digimores Debatwedstrijd vind je op www.debatwedstrijd.be