Op de rooster Ali Abdi over vluchtelingen

Op de rooster: Ali Abdi

Stefaan Van Parys VETT, Vluchtelingen Reageer

In deze editie van VETT staan vluchtelingen centraal. Voor één keer interviewden we dan ook geen ‘bekende Vlaming’, maar Ali. We zullen hem vooral zichzelf laten voorstellen!

Hallo! Ik ben Ali.
Ik engageer me Aliin heel veel organisaties omdat ik de wereld verenigd wil zien, niet verdeeld. Ik ben twintig jaar oud en woon nu al vier jaar uit België, na gevlucht te zijn uit Somalië. Toen ik hier toekwam wist ik nauwelijks van het bestaan van België af! In het begin had ik bovendien het gevoel dat we hier niet welkom waren. Pas toen ik taallessen volgde en de stad in trok op zoek naar organisaties en mensen om mezelf te engageren, kwam ik eindelijk mensen tegen die me oprecht verwelkomden. Uiteindelijk deed het enorm deugd om te ontdekken hoeveel mensen wél voor ons open staan! Ondertussen woon in Hoboken bij een Belgische familie, waar ik me echt thuis voel.

Wat betekent levensbeschouwing voor jou?
Dat is een lastige vraag. Ik kom vaak met mensen in aanraking die op dat vlak niet zo ‘openminded’ zijn. Dan zeg ik daar niks over om niet gestigmatiseerd te worden. Na twintig jaar zoeken snap ik hoe de wereld rondom ons geëvolueerd is, hoe evolutie in elkaar zit. Ik las daarnaast zowel de bijbel als de koran – ik zou ook graag de thora lezen maar zover raakte ik nog niet – en besloot uiteindelijk voor mezelf dat we allemaal antwoorden aan dezelfde energie of god. Ik beschouw mezelf niet als religieus in de zin van vijf keer per dag te bidden of naar de moskee gaan, religie als instituut is voor mij iets dat mensen verdeelt, verdeel en heers zeg maar. Ik ben moslim, maar op mijn manier. Als mensen me vragen waarom ik mensen help en liefde uit voor mijn omgeving antwoord ik “het is de koran die me leerde lief te hebben”, omdat ik daar nu eenmaal mee opgevoed ben.

Welke clichés over vluchtelingen bezorgen je grijze haren?
Wat ik vaak hoor is dat wij hier allemaal komen om te profiteren van de welvaart van Europa. Volgens mij is het net andersom! Het is Europa die onze rijkdommen afpakt. Wij hebben de technologie en de grondstoffen om de meest geavanceerde dingen te maken. Instituties zoals de Wereldbank en het IMF zorgen ervoor dat wij leeggeplunderd worden. Kijk naar welke zaken die mensen uit het Westen zo veel gebruiken: smartphones, tablets… de grondstoffen die nodig zijn om deze hoogtechnologische dingen te maken komen uit de landen vanwaar mensen vluchten. Wij vluchten niet uit armoede of gebrek aan voedsel. Wij vluchten omdat er geen vrede is en onze toekomst verwoest wordt. We willen veiligheid en een toekomst.
Een andere misvatting is dat we enkel bed, bad en brood willen. Op meer moeten we niet rekenen, vroeger werden bijvoorbeeld nog sportactiviteiten georganiseerd, nu niet meer. Dat stoort me, want wij willen ook onszelf ontwikkelen, de kans krijgen om ons potentieel tot bloei brengen en uiteindelijk een bijdrage leveren aan de wereld waar we belandden.

“Wij vluchten niet uit armoede of gebrek aan voedsel. Wij vluchten omdat er geen vrede is en onze toekomst verwoest wordt.”

Welke levenslessen leerde je als vluchteling?
Ik heb nooit hoger onderwijs gestudeerd, maar heb toch het gevoel veel geleerd te hebben. De belangrijkste levensles als vluchteling is dat wat je vandaag hebt, morgen weg kan zijn. Een goed huis, een toffe job, een reserve op de bank… als je plots vluchteling wordt verdwijnt dit allemaal, je start van nul. Dat is enorm leerrijk. Je leert hoe te overleven, hoe je hulp moet vragen. Je leert dat je de hoop niet mag opgeven, ook al zijn er momenten waarbij alles ‘donker’ wordt. Als je omgeven bent door geweren, tanks en bommen wil je het opgeven. Maar je geeft niet op, omdat je wil overleven. Je leert te overleven, ook al eet je dagen niet, ook al zijn er geen geneesmiddelen of water. Het leert je een sterkere versie van jezelf kennen, zowel fysiek als mentaal. Na meer dan twee jaar op de vlucht te zijn leerde ik dat hoop het enige is dat overblijft als alles verdwenen is. Mijn ouders bouwden een leven voor me op, zorgden voor een basis om in de wereld te staan. Als vluchteling leer je van niks je leven op te bouwen. Het is zowel hard als een positieve levensles.
Ondertussen gaat mijn broer hier naar school, mijn moeder doet vrijwilligerswerk, ik ga naar school en doe vrijwilligerswerk.

Wat doe je zoal van vrijwilligerswerk?
Ik werk met Vriendschap Zonder Grenzen, voor vrijwilligers. Daarnaast help ik daklozen, en organiseer ik met PVDA-jongeren een diversiteitsfestival in Antwerpen. Ik probeer me ook te engageren voor Antwerp For Palestine. Een tijdje geleden hielp ik ook bij Oxfam, maar daar vind ik de tijd niet meer voor. Wali, een vriend van mij, engageert zich ook heel hard als vluchteling, maar voor de meeste vluchtelingen is het niet evident om zich hier in te zetten. Ze krijgen zelden een platform of komen er niet mee in contact. Wij hebben geluk gehad de juiste mensen te ontmoeten.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *